Dwa uczucia

Przerażenie i nadzieja

To dwa uczucia

W które mogę teraz wierzyć

I tylko cud może je zmienić

W coś innego

Cuda się nie zdarzają

Jeśli mają być boskie

Bo takie normalne

Ludzkie, ateickie

Są możliwe

Gdy zapomnimy o bóstwach

I spojrzymy na siebie

Innym wzrokiem

O bogach

Nie ma najmniejszej szansy

Żebyśmy zostali zauważeni

Przez najwyższe wartości

I wysłuchani

Bogowie zajmują się

Zbijaniem fortun

Na życie po końcu świata

A na takich jak my

Zubożałych prowincjuszy

Nijak nie chcą zwrócić uwagi

Paranoja

Czułaś w piersiach

Ból bezradności?

Bezsilności, bezwładu?

Czułaś, że musisz coś zrobić

A jednak nie możesz?

Że trzeba radykalizm

Odegnac daleko od siebie?

Walczyłaś kiedyś

Sama ze sobą?

O wolność zamkniętą w pudełku?

Mijające sekundy

Są złym doradcą

Każda przynosi wątpliwość

A godzina jest już seryjnym zabójcą

Zrodzonym podświadomie

W naszych myślach

Nawet po najlepszym czasie

Podpisujemy na siebie wyrok

Rozstania

Kochanie

Prawie mnie nie ma

Znikam codziennie więcej

Zmniejszam się, a

Świat jest coraz większy

Puchnie jak balon

Nadmuchiwany w karnawale

I wystarczy tylko iskierka

Delikatny dotyk czegokolwiek

A olbrzymi, nadęty świat

Rozleci się na kawałki

Których nawet nie warto

Szukać

Żeby posklejać

jedzonko

Ktoś mi zjada człowieczeństwo

Staczam się do granic

Które człowiek ustanowił

Zaraz po zejściu z drzew

I znalezieniu sposobu

Na wszystkie tygrysy

Nie dające mu spać spokojnie

Najbardziej sprzyjającym środowiskiem

Byłaby dla mnie

Cieplarnia

Jakieś siedemset hektarów pod szkłem

Gdzie sam bym stanowił

Naturalne prawo

Nie niepokojony przez nikogo

Spragnionego

Biletów Narodowego Banku

Jakiegokolwiek Państwa

Marzenia

Czas za wolno ucieka

Kiedy mi na tym zależy

Dzień jest długi

Noc za krótka

Chciałbym usnąć

Na kilka lat

I obudzić się gotów

Na wszystko

I wtedy to co mówisz

Przyjąłbym w innym świetle

A przede wszystkim wyspany

Lepiej czy lepiej

Lepiej żyć dłużej, czy lepiej?

Czy lepiej żyć szybciej

Czy gromadzić majątki

Pozwalając by wszystko

Przechodziło obok beznamiętnie?

Czy lepiej spokojnie

Przeczytać gazetę

Siedząc wygodnie w fotelu

Przed telewizorem

Czy wsiąść do samochodu

I w szalonym tempie

Zanurzyć się w odległość

Dzielącą nas codziennie

Najlepiej byłoby zniknąć

Ze swojego życia

I się nie odnaleźć

Wtedy wszystkie wątpliwości

Zniknęłyby razem ze mną

I po kłopocie

Krytyka

Świat zawali się dopiero

Kiedy nowa droga

Zacznie mnie prowadzić

W głąb pustyni

Bo jeśli znów instynkt

Zawodnie każe mi płakać

Nie odrodzę się znów na nowo

Spóźnione opamiętanie

Będzie znikomym ratunkiem

A odnaleziona dusza

Może chcieć uwolnić się

Od obrzydliwego ciała

I poszukać innego istnienia

Bardziej czystego

I niewinnego

A bóg jak zwykle

Oleje mnie z góry

Mając ważniejsze rzeczy

Na swojej boskiej głowie

Jeszcze za wcześnie

Uciec bym chciał jak najdalej

Najlepiej od wszystkiego

Zaszyć się w buszu

I zjadać bezbronne jaszczurki

Odzwyczaić się od codzienności

Brak pomysłu na jutro

Jest tak bardzo mdłe

Jeszcze za wcześnie

Żeby czuć się szczęśliwie

Pora zacząć wyciszać

Jazgot serca w moim wnętrzu

Zacząć czytać poranne gazety

Iść do okulisty

I zamówić ciemniejsze okulary

Pora zabić bezbronność

Która za wiele żąda

Od mojej prawdziwej osobowości

Mgła

Jak cieszyć się tym

Co znika obok we mgle

We mgle splecionej

Z różnych części istnienia

Znikniesz w tłumie

Odejdziesz tak jak się pojawiłaś

Otoczona tajemnicą

A moje istnienie zostanie w miejscu

Jak zepsuty czasomierz

Oberwane wskazówki

Ciągle wskazują te kilka

Brakujących minut

Do wyczekiwanej godziny

Nowy świat

Sny są długie

I skomplikowane

I nigdy nie udaje się

Dośnić ich do końca

Zawsze przeszkodzi

Promyk słońca

Trawa za uchem

Pospolity budzik

I nigdy nie dowiesz się

Jaki los gotuje Ci

Druga, równoległa, rzeczywistość

Nawet za lustrem

Świat ciągnie się jak guma

I przybywa szronu na skroniach

A przecież lustrzany świat

Powinien istnieć na opak

Na ciepłej skórze, przed kominkiem...

Kiedy ogień w kominku

Będzie już śpiewał serenady

Położymy nasze ciała

Na miękkiej skórze obok

I trzymając się za dłonie

Odpłyniemy w kosmos

Wszechświat zostawiając

Daleko za nami

Odnajdziemy dla nas

Niepoznaną przestrzeń

Gdziekolwiek istnieje

I odkryjemy nieznane uczucia

Złączymy myśli nawzajem

Przenikniemy siebie

A kiedy wrócimy

I ogień dalej będzie płonął

To Ty powiesz - co dalej...

Lody orzechowe

Ciężko jest marzyć

O czymś, czego się nie miało

Ciężko jest wyobrazić sobie

Coś, co przeszło niezauważone

I tylko nie wolno pozwolić

By zgasła w nas iskra

Nadziei na coś lepszego

Nieokreślonego, niezbadanego

Jedynie zdecydowanie lepszego

Mogą być lody orzechowe

Podane w kryształowym pucharze

Przytulanka

Tydzień temu

Byłem samotny

Na bezludną wyspę

Zabrałbym tylko

Pigułki nasenne

Cały kontener

Tak, żeby wystarczyły

Na miliony

Samotnych

Bezsennych nocy

Zjadane co wieczór

Zaspakajałyby mój głód

Głód przed powrotem

A dzisiaj

Kiedy na bezludną wyspę

Zabrałbym też przytulankę

Którą znalazłem przypadkiem

Chemiczny sen byłby zbędny

Mój wczorajszy sen był tak naturalny

Że sam się rano zdziwiłem

Że uplynął bez koszmarów

Po raz pierwszy po kilku latach

Przypomniałem sobie

Co znaczy spokój

666

Moce ciemności są słabe i biedne

Nie warto w nie inwestować

Dusze lepiej wystawić na aukcję

I wziąć za nią dobrą cenę

Syndykat

Moje myśli odlatują

Do ciepłych krajów

Tym się jednak od ptaków

Podróżujących co jesień

Różnią

Że jeśli nie przykleję

Ich do głowy

Super mocnym klejem

Nie będą chciały

Tutaj, w ten bałagan

Dobrowolnie wrócić

Wychwytuję je więc

Po kawałku

Mocno przyciągam do siebie

I sklejam

Ale się tak zaczynają mieszać

Że wkrótce nie zauważę

Jak podpiszę własnoręcznie

Prośbę o ubezwłasnowolnienie

Podsuniętą mi pod oczy

Przez jakąś zbrodniczą organizację

Urodzinowe życzenia

Na ten świat nie na rady

Już taki pozostanie

Nie zmieni go nawet

Następne pokolenie

Może na czterdzieste urodziny

Zmienię coś na lepsze

A może nie

Może będę jeszcze słabszy

Niż jestem teraz

Do zmian potrzeba

Dużej siły

Takiej, której nie mam

Układ

Mamy swoje myśli

To dobry układ

Najlepszy z możliwych

Kiedy jedno drugiego

Niczym nie rani

W myślach jesteśmy najlepsi

Dwa ideały

Jak najbardziej

Widzę ciepło, które mnie otacza

Widzę cierpliwość dla moich wad

Widzę przyjaźń

Widzę nawet

Twoje 25 lepszych lat

Ale to tylko myśli

One mogą istnieć bez świata

A rzeczywistość jest zdecydowanie

Mniej przyjemniejsza.

Różnica

Jakże chciałbym

Chociaż niektóre moje sny

Przerodzić w rzeczywistość

I choć na chwilę

Żeby je sprawdzić

Żeby wirtualny świat

Dotknąć rękoma

I sprawić, aby mnie otoczył

Ten mój wyśniony

Najlepszy, wyidealizowany

Choć na moment

Żebym pozbył się złudzeń

Czy jest lepszy, czy gorszy