To be continued

I tak musiał wyglądać Koniec
Z patetyczną muzyką w tle
Z wielkimi literami na ekranie
Nikt nie zwrócił natomiast uwagi
Na wypisane pod spodem zdanie
Dające nadzieję
Kawałek uczucia
Które będzie jeszcze w nas trwało
Nawet po 1985

To Be Continued...

Ćmi

Ćmi się żar
Na skrawku bibułki
Rozpala się do różowości.
Pięć centymetrów trucizny
Zamknięte w delikatnej rurce
Gaśnie spetowane w popielniczce

Josephine

Miłość do Josephine wygasła
Kiedy przestałem śpiewać
Piosenkę o niej

Krótki epilog miłości Pastuszka do Królewny

Pastuszek nigdy nie uwierzył
W to, że królewna
Naprawdę go pokochała
I dlatego opłacał jej miłość
Tyloma mieszkami złota
Na ile tylko pozwalał mu
Jego poborca podatkowy

The Mono

Żołnierze wolności
Przestali służyć dla ludzi
Zaczęli mordować i gwałcić
I tak narodziła sie Polska

Remedium

A gdybyś mnie kochać przestała
Nie mów mi tego
Bóg też nie mówi nic
Kiedy na ludzi Sprowadza zarazy...

Hymn

Terroryści nie myślą o ludzkości
Dla nich ważne jest dobre
Samopoczucie i dużo pieniędzy...
Jakże my, Polacy
Jesteśmy narodem terrorystów
I uciskamy ten biedny
Związek Radziecki
Poprzez blokady gospodarcze
I Zimne wojny
Bez serc, bez duszy
Wyrzucamy ze świetlic radzieckie Rubiny

Widziałem

Widziałem ludzi
Modlących się do Boga
Widziałem tłumy
Klęczące przed kawałkiem
Upieczonej z wodą mąki
Słyszałem słowa
Wypowiadane w ekstazie
Przez tysiące takich jak Ty
A potem zobaczyłem
Jak cały kościół runął
Na ich głowy
W chwili gdy jakiś terrorysta
Wcisnął przycisk detonatora

Berlin Zachodni

Gwardie Narodowe
Już dawno nie są w modzie
Teraz jest moda
Na Antysemityzm
I dlatego na Platterstraße
Handlują Polacy

Czaoszesku

Mały czerwony guziczek
A ile może...
A w Rumunii przed
Naftowymi lampami
Była podobno Elektryczność...
Jeden mały guziczek
A ile może...

Skrobanka

I co teraz powiesz
Zblazowany świecie
Zgwałcił Cię chyba
Nie ten, którego chciałeś
I tak teraz krążysz
Szukając wszędzie
Ojca swego niechcianego dziecka

Po tym jak Jane odeszła

Kiedy odsuwałaś swoje usta
Abym nie mógł ich pocałować
Z oka wypłynęła mi łza
Popłynęła w dół po policzku
I zatrzymała się w kąciku moich ust
Bardzo słona łza
Skronie przeszył mi sztylet

Na plaży w Normandii

Tak to pewnie wyglądało
I w czterdziestym czwartym
Kiedy tłumy
Wynurzyły się z morskiej piany
I torując sobie drogę
Krótkimi seriami w kierunku wydm
Brodziły po plaży
Krew spływała na piaskowe zamki
Wybudowane w lato przez francuskie dzieci
Dziś tylko te zamki
Wyglądają tak samo
Wśród obwisłych piersi żon weteranów

Inwazja

Sto łodzi do stu brzegów
Przybyło w jednej sekundzie
Błyszczące hełmy
W świetle księżyca
Zdradziły mi cel tej wycieczki
Lecz kiedy zrozumiałem
Że chcą zagarnąć moją plażę
I kiedy zobaczyłem czarny otwór
Tommy Guna przed oczyma
Było już o ułamek sekundy
...za późno.

Słodkie czekoladki rozpływają się w moich ustach znacząc po kolei każde miejsce przewodu pokarmowego swoim czekoladowym piętnem

Powyrzynamy naszymi ostrymi nożami
Paręset ludzi, którzy zgrzeszyli
Porozwieszamy na szubienicach
Przeciwników naszych idei

I powiemy głośno ludzkości
Oto przed wami są głowy tych
Którzy sprawili, ze jesteście głodni
Przez których było wam źle

Dokonamy zbiorowego mordu
Na meczu piłkarskim
Podpalimy trybuny pełne ludzi
Wysadzimy w powietrze boisko

A w telewizji speaker oświadczy
Że Bóg ich sprawiedliwie ukarał
Bo Oni zabrali nam wolność
I ciągle nas okłamywali

I powiemy głośno ludzkości
Oto przed wami są głowy tych...

Przeżegnajmy się przed snem

Zdmuchnięty płomyk ciemności
Rozjaśnił nasz punk widzenia
Do fiaska potrzeba tylko sprytnego
Posunięcia Pana Ministra

Przeżegnajmy się przed snem
Zapadając się w sprężyny
Zmówmy cicho "Pater Noster"
Trzy zapałki a'la Prevert

Koniec świata nadejdzie
Cichutko, na palcach, jak zwykle
Pochłonie wszystko i Ciebie
Pogodzi wszystkie post-kultury

Zaśmiejmy się szczerze
Zapłaczmy jak bobry
Jurni i silni jak czterej pancerni
Przejdziemy tę burzę na piechotę

Spójrz wokół swoim
Rozmarzonym wzrokiem
Przypomnij sobie tamten dzień
Kiedy byleś królem

Terroryści rozkradają radzieckie rakiety

Wybuchają bomby jedna po drugiej
Już całe miasto tonie w płomieniach
Początek końca, końca ludzkości
Czerwona łuna goreje na niebie

Już czwartej wojny nie rozpęta
Żadna siła, moc nieczysta
Już żaden człowiek nie uniesie
Ręki na swego pobratymca

Znikają cienie ludzi z ulic
Po ścianach płyną strugi deszczu
Za szybą widać dziką orgię
Trzech podstarzałych pederastów

Panienki lekkich obyczajów
Gotowe ciągle do swej pracy
Zastrajkowały trochę nagle
Przeciw podwyżkom cen i płacy

A ty powoli wyciągasz rękę
Z mozołem zrywasz blokadę
Naciskasz mały czerwony przycisk
Z dzikim uśmiechem na ustach

War after War

Jeszcze się nie zakończyła
Jedna wojna a już druga
Zaczyna się z innej strony
Nacierają wojska
Z czarnymi maskami na twarzach
Z dziką nienawiścią w oczach
Wpatrzonych w kopuły pałacu
Na głównym placu naszej stolicy

Szal już ogarnął wszystkich wierzących
W Boga i w niebo wpatrują oczy
Z nadzieją w zbawienie oczekują
Mesjasza lub tylko kolorowego odjazdu

Narkomani pochowali się do piwnic
Pełnych zapasów makowin i kompotów
Sporządzonych jesienią z narażeniem życia
Zniszczonego przedtem narkotycznym snem
Kolorowym jak slajdy z ostatniej wycieczki
Szlakiem Zakopane - Szczecin przez Warszawę

Kombinatorzy szczerza kły do papierków
Z wizerunkiem prezydenta Franklina
Na zielonym jak łąka tle
Pobrudzonym śladami wielu rąk
Przetłuszczonych smarami trzech samochodowych
Potentatów systemu kapitalistycznego

A tak w ogóle jest pięknie
Słońce nam w dzień ogrzewa
Spracowane dłonie wyciągane w nocy
Do księżyca świecącego w wyjące usta.

Śniegowa gwiazdka

Śniegowa gwiazdka
Opadła powoli w moją dłoń
Zamajaczył w oddali
Cień ostatniego jesiennego wieczoru
Spadający liść
Porwała w taniec
Zimowa zamieć
Oszronione rzęsy
Ściagają powieki na senne oczy

Zasypiam bez Ciebie

Zasypiam bez Ciebie
Kochana
Bez Twego ciepła
Obok mego ciała
Bez dłoni wplecionej w moją
Bez kolorowych marzeń
Zasypiam bez Ciebie
Po raz kolejny
Licząc godziny
Kiedy nie będę musiał
Już być
Taki samotny

Trzeci świat

Ciche spojrzenia
Na drugą stronę życia
Wplatają się czasami
W poczet tych
Których dawno już nie ma
Przez zmrużone powieki
Widzisz cienie
Sunące ku jaskrawemu światłu
Dookoła ciemności
Wśród cieni na ulicy
Wraki samochodów
Porośnięte już mchem
I zielone oczy
Przeszywające twoją wyobraźnię
By wyrwać Ci wspomnienia
Zmiąć jak przeczytaną gazetę
I wyrzucić do kosza
Stojącego przy Twoim biurku 

Mały pluszowy

Co zrobił mały biały miś Milce
Że Ona go tak nienawidzi
Patrzy na niewinnego niedźwiadka
Wzrokiem pełnym pogardy
Dla całego jego małego
Pluszowego życia
Nie może znieść myśli
Ze ten niedźwiadek
Jest jakby cząstka Jane
Którą pozostawiła mi po sobie

Koszmar

Noc
Ciemność dookoła
Sen zamyka ciężkie powieki
Oczy nie odróżniają kształtów
Wizje kolorów zmuszają
Do majestatycznej uległości
Dookoła ciemność
Z czerni wyłaniają się
Cienie przeszłości
Długi orszak postaci
A na czele idzie Jane
Niosąc na ręku
Mojego pluszowego misia.

Do szczęścia podobno nie potrzeba wiele

Do szczęścia podobno
Nie potrzeba wiele
Wystarczy tylko trochę
Wysiłku by ktokolwiek
Zechciał nas pokochać
Wtedy świat zaczyna wirować
Kwiaty kwitną nawet na ulicach
Dotąd tak szarych
Jak witryny sklepów kolonialnych
Sprzed pierwszej wojny
Wiosna eksploduje nagle w nas
W jednej chwili

Jesienny list

Szum skrzydeł ptaków
odlatujących na południe
Zagłuszył codzienny
jesienny zgiełk tłumu
Wszystkie głowy
podniosły się w górę
By smutnym wzrokiem
Pożegnac ostatni symptom
jesieni

Kiedy Matki

Wyuzdane spojrzenia
Naszych nieprzyzwoitych matek
Umierają w przestrzeni
Pomiędzy nimi a nami
Mleko z ich piersi
Nigdy nie było źródłem
Najlepszego życia
My o tym wiemy najlepiej
A przecież kiedyś
Musi przyjść taki dzień
Kiedy światem zacznie
Rządzić miłość
Kiedy matki
Pokochają swoje dzieci
Pokochają swoje niechciane dzieci
Kiedy narodziny człowieka
Nie będą skutkiem
Życiowej pomyłki
A pożądanie stanie się uczuciem...
Widmo krąży we wszechświecie
Widmo apokalipsy
Ma ozdobioną przesadnie
makijażem twarz
I kuszącą, nonszalancką sylwetkę
Stoi na mlecznej drodze
I opiera sie o przydrożną latarnię

Marina

Ekskluzywne hotele
Nie przyjmują nas nie od dziś
Obszarpane jeans'y
I wyciągnięte swetry to nasz strój
Długie włosy
Opadają na ramiona
Na plecach worek
I dziurawe trampki na nogach

Ale przecież Jezus
Także był żeglarzem
Nie dbał o to
Co mówią ludzie
Chodził po świecie
Tak jak my

Requiem

Gorące pocałunki zostawiły na mych ustach
Tylko gorzki smak różowej pomadki
Mgła z Twoich oczu
Która przysłaniała te prawdziwe uczucia
Rozwiała się razem ze złudzeniami
Dookoła było bardzo zimno
Ale mimo rozpiętego kożuszka
I rozwianych włosów
Nie przykrytych w pospiechu ciepłą czapką
Nie było mi zimno
Rozpalony od wewnątrz rozerwanym sercem
Biegłem przez noc
Byle dalej od zdrady
Nikt nie zapytał wtedy
Czemu z mych oczu kapią słone krople
Nikt nie wiedział
Że noce straciłem na rozmowy
Z moim małym pluszowym misiem
Ale nawet on nie potrafił mnie przekonać
Ze wszystko jest o.k.

To już niedługo

Już niedługo
Będziesz miała okazję zapłakać
Jeśli mnie kochasz naprawdę
Życie zawsze się kończy
A gdy kończy się prędko
Ktoś zawsze po nim płacze
A jeśli śmierć nie przyjdzie sama...
Pójdę jej szukać
Znaleźć śmierć nie jest trudno
To już niedługo

i złote obrączki

A dziś śnił mi się nasz ślub
I złote obrączki na naszych dłoniach

Cheries

Kochanie moje
Kiedy niebo niespokojnie
Zasłania się płaszczem ciemności
A niżej błyszczą
Ogniki świateł w oknach
Kiedy już przebrzmiał
ostatni sygnał dziennika
Tuląc swą skroń do ciepłego jaśka
Próbując zebrać rozerwane myśli
Walcząc ze snem klejącym oczy
Całuję twe usta
Jak zwykle na dobranoc