Pocałunkowa ławeczka na zakręcie

Jest dobrze, wiesz

Tylko czasami

Zabraknie mi

Ławeczki przy zakręcie

Którą mi ofiarowałaś

Na tak długo

I tylko raz

Akurat tyle

Ile pocałunków

Miałaś dla mnie

Przeznaczonych

Siedzimy za ścianą

Mur się urealni

I będzie miał imię

Trzydzieści

I dzielić nas będzie

Jedno z Twoich wspomnień

Które zamieszka

Na stałe

Pomiędzy nami

Zadzwoń, kiedy się obudzisz

Miałem Twoje szepty

A teraz zapomniałem

Chcesz tego

Ależ bardzo proszę

Kłamstwo mam opanowane

Do perfekcji

I nie poznasz nawet

Że to ja Cię niepokoję

Stukaniem w okno

O północy

Promyczku

Nie dasz rady

Promyczku

Pokazać mi

Jaki jestem niedobry

Pokazano mi już to

Bardzo dawno

I właśnie teraz

Przyszedł czas

Na przyznanie wszystkim

Racji

Za tydzień

Za tydzień już będę inny

Zupełnie inny niż dzisiaj

Zniknie zmęczenie

Z moich oczu

Zniknie ból

Dookoła mnie

Pojawi się pustka

I będę z nią żył

Jak z najbardziej

Egzotyczną kochanką

Nauka obcych języków

Ludzkie języki

Potrafią wiele

A najbardziej

Jadowicie wspomagać

Kąsające ostre ząbki

Wyrastające

Po kojarzeniu faktów

Których ja nie będę ukrywał

Chociaż może

Dla moich wielbicielek

O których to Ty mi mówiłaś

Właśnie ginę

Kraków nocą

Spacerowałaś kiedyś

Po krakowskiej starówce

Po północy?

Rozświetlone stare mury

Sztucznym światłem reflektorów

I rozpoznajesz już

Poszczególne cegiełki

Na których odpoczywał

Twój wzrok

Kiedy wyobrażałeś sobie

Że przy Tobie

Jest ciepło drugiej osoby

Tej potrzebnej do tanga

I potrzebnej

Do zerwania

Czterolistnej koniczyny

Kwiatu paproci

Obojętnie jakiej baśni

Której brakuje

Szczęśliwego zakończenia

Brakujące ogniwo

Kiedy noc się skończy

Zabraknie mi Ciebie

Znów

Dopóki nie zawołam

Twojego istnienia w sieci

Rozplecionej

Dla nas, maleńka

Promyczku

A jeśli zabraknie

Technicznej myśli na świecie

I zaczniemy znów

Posługiwać się

Językiem migowym

Wtedy umrę

Bo nic mnie nie będzie mogło

Połączyć z Tobą

I tyle z tego pamiętam

Już tęsknię

Wiesz?

Czy On tęskni tak samo?

Cieszę się tylko

Dlatego

Że widzę Cię częściej

Dużo, dużo częściej

I rozmawiam z Tobą

Na wiele więcej tematów

I częściej

I częściej

Jesteśmy razem codziennie

A on

Jest z Tobą

Kiedy się spotkacie

Ale ma Cię całą

I na zawsze...

Podróż poślubna

Na spacer

Zaproszę Cię po ślubie

Kiedy zamieszkasz

W nowym, czystym mieszkaniu

I zakończysz miodowy miesiąc

Wkradnę się wtedy

Na pięć minut

Obok Ciebie

I opowiem Ci

Wszystkie moje życzenia

Jakich nie wyduszę z siebie

Kiedy będę Ci wręczał kwiaty

Po twoich słowach

Przysięgi małżeńskiej

Składanych ukochanemu

Przez Ciebie mężczyźnie

Ławeczka

Na ławce

Przed Twoim domem

Znów się bałem

Tak jak wtedy

Kiedy wprowadzałem Cię

W najlepiej mi znane tajniki

I odsunęłaś moją dłoń

Ze swoich włosów

Bałem się przytulić

Ogrzać zmarznięte ciało

A nawet poszukać

Twojej dłoni w ciemnościach

Bo kochać jest Cię trudno

Skoro za dziesięć minut

Ma zadzwonić

Twój najważniejszy mężczyzna

Wybranek

Który przyćmił

Wszystkie moje zalety

Pozostawiając na zewnątrz

Tylko wady

Na wirażu

Mam na ścieżce życia

Ostry zakręt

Prawie taki

Przy którym mieszkałaś

Dziewięćdziesiąt stopni

Zmieni wszystko

I udowodni

Że nie należę

Do gatunku

Którego postać przyjąłem

Tam ta ram

Zaczynam nowe życie

I takie

Jakiego bałem się

Dziesięć lat temu

Ale już się nie boję

Nie płaczę

Dziesięć lat bólu

Odsunęły ode mnie

Złe myśli

Do których życie

Zdołało mnie przyzwyczaić

Na tyle

Że je polubiłem

Niewiarygodne opowieści

Nawet jeśli

Czekać będę na próżno

I pewnego dnia

W skrzynce na listy

Znajdę zaproszenie

Na Twój ślub

I tak będę Ci wdzięczny

Bo dzięki Tobie

Skręciłem wreszcie

Na tę właściwą drogę

Na tę, która mnie zaprowadzi

Do mojej Australii

Gdziekolwiek ten ląd

Znajduje się, gdziekolwiek

Zatrzymam się na dłużej

A moje kochanki

Też będą musiały

O mnie zapomnieć

Rozstrzelajcie mnie

Wolność

Zamknięto w nagich ciałach

Nawiedzających mnie w nocy

I tylko we śnie

Możesz odwiedzać mnie

W tak wielu postaciach

I śmiać się

Dlatego że jestem blisko

Milionami śmiechów

Uśmiechów

Rozbawionych oczu

I tych przyspieszonych oddechów

Oddawanych mi

Z pocałunkami

Kosmita

Jestem z innego świata

Zawsze byłem inny

Zawsze za późno

Rozumiałem znaki

Mówiące o zbliżającym się

Skrzyżowaniu mojej drogi

Na przyszłość

I reguła się znów

Powtórzyła

Świat jak zwykle

Śmieje mi się

Prosto w twarz

Biała siła

Na białej skórze

Przed ciepłym kominkiem

Pieściłbym Ciebie

Aż do rana

Z uwielbieniem

Graniczącym z księżycową

Poświatą

Wdzierającą się

Przez uchylone żaluzje

I nikt tego nam

Nie byłby w stanie odebrać

Dotyku, pocałunków, szeptów

I poranków

Kiedy odnajdywalibyśmy

Nasze zmęczone ciała

Obok, tak blisko

Do tanga

Dwojga potrzeba

Do tak wielu rzeczy

A my jesteśmy razem

Tylko wtedy

Kiedy splatamy dłonie

Niewinnie

Przypadkiem

Ukradkiem

I na nic więcej

Sobie nie pozwalamy

Niedobra Ty

Z twoich monologów

Z całej mazi złości

Którą na mnie wylewasz

Zostaje mi tylko ból

I to on nie pozwala mi

Na którekolwiek

Z twoich podchwytliwych pytań

Odpowiedzieć

Moje nastepne dziesięć lat

Nie wiem co zrobić

Muszę przerwać milczenie

Za długo już trwa ten żart

Każda noc boli

I poranek

A kiedy sen znika

I znów rzeczywistość

Daje mi kopa w dupę

Nie potrafie

Zamknąć oczu

Żeby wyobrazić sobie

Swoje następne dziesięć lat

Wdepnęliśmy w wielkie, krowie kłamstwo

Ukrywamy skrzętnie

Nasze wspólne istnienie

I sami w to uwierzylismy

Że nic między nami nie ma

Odpychając skojarzenia

Różnych dziwnych ludzi

Rezygnując z ogłoszenia

Prawdy wszystkim

Wdepnęliśmy sami w kłamstwo

Okłamujac siebie

Tak samo jak innych

Że nasze spojrzenia

Nic nie znaczą

Notorycznie kłamię

Jeśli nie wierzysz

W moje słowa

To nie wierz

Słowa potrafią kłamać

Ludzkość potrafi

Słowami

Okraść każde uczucie

Ale spójrz na to

Co robię

Kiedy przez pół godziny

Nie mam od Ciebie

Żadnej wiadomości