Koniec świata

i tak moglibyśmy przeżyć

nasze wspólne życie

osobno

i nie wiedzieć o sobie

los lubi taką zabawę

ale kurczący się świat

ustawił nas obok siebie

w czerwonym tramwaju

wznoszącym się w górę

podniebnym rydwanie

wyobraź sobie, że wsiadasz do windy

codziennie inni ludzie

codziennie obce twarze

inne zapachy

bezimienne plecy przed tobą

wsiadają, wysiadają

a na ostatnim piętrze

zostaliśmy tylko my dwoje

Puchowa kołderka

zima nas trzyma

w całości zmrożonych

gdy wiosna odpędzi zimno

rozpłyniemy się we mgle

galaretkowatą masą ludzkich pierwiastków

a kiedy lato na dobre

przywita słoneczko, promyczki

zniknie już po nas

nawet głupawy uśmiech wspomnienia

dokończymy dzieła

a władca wszechświata

wykopie nas spod bram niebios

przez wzgląd na przeludnienie

i eksterminację słabych jednostek

ze swojego doskonałego społeczeństwa.

Dzień na Melmah

pocieszasz mnie codziennie

i tłumaczysz wszystko

czego ja nie mogę zrozumieć

próbujesz dotrzeć

do najskrytszych tajemnic

mojej podświadomości

tak trudnej do pojmowania

rozgrzeszasz grzechy

których ja nie mogę zrozumieć

jak anioł stróż

pilnujesz mojego życia

i już należy do ciebie

oddałem ci serce

i odnalazłaś nawet

dawno zagubioną duszę

i odkurzasz ją codziennie

żeby zwrócić czyściutką

kiedy skończymy śnić nasze sny

i zamienimy gregoriański kalendarz

na nasz własny - najlepszy

odliczany od spełnienia

zmartwychwstania

początku początków

od narodzin słońca

nad tylko naszą planetą

Zżarty mózg

myślenie boli jak zawsze

bo szare komórki już szare

przestały działać afrodyzjaki

niebiesko - żółte pigułki

dające rozkosz do rana

na placu zakochanych

zostały nasze cienie

i przeciwodblaskowe okulary

zawieszone na posągu kupidyna

Krasnoludek

czy siedzieliście kiedyś?

Na schodach przed domem?

W środku nocy?

W środku zimy?

Ogrzewając się tylko od wewnątrz?

Własnymi uczuciami?

Wykopaliska

bez wytchnienia

żeby zdążyć przed nocą

bo ona ogarnia sobą

wszystko dookoła

osnuje bez szczelin

i wyssie powietrze

pozbawi nas uczuć

zaklei oczy i usta

zabalsamuje nas sobą

i ukryje do czasu

aż nie odkryją nas

archeolodzy

Meta

w codziennym wyścigu

gubimy swój prawdziwy cel

biegniemy prosto

widząc tylko napis META

a pod naszymi stopami

umierają kwiaty

Mniam mniam

minęła już godzina duchów

i tych brzydkich - jak jak

i tych pięknych - jak ty

żaden do mnie nie przyszedł

żeby zagrać choćby w pokera

i pogadać jak gracz z graczem

muszę grać sam

w grę którą niektórzy złośliwi

nazywają życiem

ale kiepski ze mnie gracz

ciągle przegrywam

a pula banku rośnie, i rośnie, i rośnie

i rośnie..........

sto osiemdziesiąt sekund

wszystkie kwiaty świata

dałbym Ci

żeby tylko te dwie minuty

te nasze i tylko nasze

dwie minuty

przedłużyć na dni, miesiące, lata

dekady

bo wtedy miałem Cię przy mnie

i nie bałem się

przez całe dwie minuty

że znikniesz

przestaniesz lśnić dla mnie

a kiedy się skończyły

byłem pewien, że pierwsza minuta

była pierwszą

a druga ostatnią

Zamówionko

Na lazurowym wybrzeżu

mieliśmy tańczyć

o wschodzie księżyca

i nimfy morskie miały nam śpiewać

kołysanki do snu

miało być pięknie

i miało trwać długo

i pewnie za bardzo skomplikowaną

sobie przyszłość wyśniliśmy

i życie - to to

nie umiało jej skomponować

uwertury tylko dla nas

Ty promyczku lśnisz

jak na promyczka przystało

a ja gasnę

zdmuchnięty płomień świecy

wykręcona żarówka

Wyrok

Zabrakło mi Ciebie

Bo tak właśnie chciałaś

A ja nigdy nie zrozumiem

Dlaczego nie chciałaś mi powiedzieć

Że mnie nie kochasz

Dwie minuty

Jedynie promyczek

Może zastąpić w pamięci

Pustkę po Jane

Piętnaście lat pustki

I dwie minuty nie wystarczą

Czas trzeba podwoić, potroić

Lub rozwinąć w nieskończoność

Póki życia starczy

Tylko ja i promyczek

I wszystko co nas otacza

Mizm

Tak bardzo pragniemy

Miłości

A jednocześnie

Stawiamy jej tak

Bardzo wygórowane żądania

Chcemy by była

Tą naszą idealną

Śnimy o jej nadejściu

A tak naprawdę

Łapiemy co popadnie

I szybko z nią do łóżka

I rano rozglądamy się

Za następną

Erotyczny sen

Tęsknię za tymi długimi nocami

Kiedy spleceni

W jedno ciało

Z tak różnych dwóch istnień

Nie znaliśmy dnia, cienia, słońca

Za ścianami naszej sypialni

Kiedy nic nie było ważne

Oprócz zabawy

Rozkosznie penetrującej

Zwykle skrywane zakątki

Naszej wspólnej anatomii

I te próby łączenia

Kiedy po raz kolejny

Zmuszałaś mnie do aktywności

I zawsze udawało ci się dopiąć swego

I zanurzyć mnie w sobie

Tak głęboko

Jak tylko pozwoliły na to

Nasze drgające uda

A czworo rąk na naszych pośladkach

Przyciągało nas ciągle do siebie

Jakby chciały zespawać nas

Na stałe

I splecione, kędzierzawe, krótkie włosy

I mokre zupełnie potem prześcieradło

Za tym tęsknię

Kochana moja

Pół roku

Na wiosnę skończymy budować

Nasz nowy dom

Na polanie

W stuletniej puszczy

Ukryjemy się przed wszystkimi

I tylko zwierzęta będą słyszały

Nasze głośne westchnienia

I krzyki rozkoszy

Kiedy wreszcie rzucimy

Nasze zgłodniałe ciała

Sobie w ramiona

Istota

Promyczki gasną wieczorem

Żeby wpatrywać się w gwiazdy

I księżyc uwodzić

A jeśli księżyc akurat śpi

Pojawiają się w dyskotekach

I uwodzą pijących

Bezalkoholowe soczki mężczyzn

Taka już natura promyczków

A rano

Po bezzmiennie udanej nocy

Rozpalają ogniki

W swoich niebieskich oczach

Na nowo

I płoną znów do wieczora

I wpatrują się znów w gwiazdy

A jeśli któraś przypadkiem spadnie

Kradną ją światu

I błyszczą wtedy jeszcze bardziej.

Wakacje we Francji

na lazurowym wybrzeżu

mieliśmy tańczyć

o wschodzie księżyca

i nimfy morskie miały nam śpiewać

kołysanki do snu

miało być pięknie

i miało trwać długo

i pewnie za bardzo skomplikowaną

sobie przyszłość wyśniliśmy

i życie - to proste

nie umiało jej skomponować

uwertury tylko dla nas

ty - promyczku lśnisz

jak na promyczka przystało

a ja gasnę

zdmuchnięty płomień świecy

wykręcona żarówka.

Głęboką nocą

minęła już godzina duchów

i tych brzydkich - jak ja

i tych pięknych - jak ty

żaden do mnie nie przyszedł

żeby zagrać choćby w pokera

i pogadać jak gracz z graczem

muszę grać sam

w grę którą niektórzy złośliwi

nazywają życiem

ale kiepski ze mnie gracz

ciągle przegrywam a pula banku rośnie, i rośnie, i rośnie, i rośnie, i rośnie, i rośnie, i rośnie, i rośnie, i rośnie .....

Kwiaty na kwietniku

wszystkie kwiaty świata

dałbym ci

żeby tylko te dwie minuty

te nasze i tylko nasze

przedłużyć na dni, miesiące, lata

dekady

bo wtedy miałem cię przy sobie

i nie bałem się

przez całe dwie minuty

że znikniesz

przestaniesz lśnić dla mnie

a kiedy się skończyły

byłem pewien, że pierwsza minuta

była pierwszą

a druga - ostatnią.