Przeleć mnie

Do mnie

Szybciutko

I bez zbędnych pytań

Przejdziemy granice snu

Zdmuchnij ostatnie promienie

Żeby twoje oczy lśniły w ciemności

Konstelacje

Wielki wóz nad nami

A pod nami zieleń

Równo rozsiana na wiosnę

A przed nami co?

Ucieczka w nieznane

A za nami ból.

Zaciemnienie

Nad ranem zasłonimy słońce

Żeby nie kłuło w oczy blaskiem

I zrobimy noc za oknem

Żeby kochać się do bólu

I nie pozwolimy minutom

Przemijać

Tkwiąc w sobie głęboko

Przygoda bez miłości

Miłość to miłość

A seks jest dodatkiem

I wiesz, że za pieniądze

Kupić można złudzenia

Tak jak hamburgera

Dającego złudzenie posiłku

A seks jest prawdziwy

Kiedy pragnie się kochać

Nawet wtedy

Gdy miłości nie wolno pokazać

Bardzo Cię nie ma

Tak bardzo cię nie ma

Czuję jak Ciebie brak

A tak niewiele potrzeba

Żebyśmy razem się czuli

I tak niewiele potrzeba

Żebyś wróciła troszkę bliżej

I znów położymy okulary

Blisko siebie

Wpatrzone jedne w drugie

I znów zamarzymy razem

O drugiej stronie tęczy

I zapamiętamy siebie

Na mniej niż teraz

Bo będziesz mi patrzeć

Prosto w moje oczy

I z zakamarków mojego ciała

Wyrzucisz znów złe moce

Które zdążyły mną zawładnąć

Sierpień

Pod bezchmurnym niebem

Twoje ciało

Wygrzewa wszystkie swoje zakątki

Chowając ciepło

Na później

Na chłodne wieczory

Kiedy jeszcze nienapalone w kominku

A dłużej już czekać nie można

Bo powietrze jest już pełne

Emocji

Bo sen miałem najlepszy

Nad ranem znów szukałem

Bo sen miałem najlepszy

W nim jesteś szczęśliwa

Choć obok ciebie tylko ja

I wierzysz ze budzę się dla ciebie

I zasypiasz z ta sama wiara

A masz mnie tylko w tym śnie

I czujesz jak jestem

Tak blisko ciebie

Bo snu się nie da oszukać

I wyśnić innego

Snu się nie zmieni odjazdem

Nawet tak daleko

Wróciły banały

Znów coś umknęło

A odległość zwielokrotniała

I ciągle jesteś tak daleko

A ja usycham

I nie wiem jak bardzo

Brakuje mi jeszcze odwagi

Tej twojej

Ten czas się skończył

Wróciły banały

I nie ma poranków

Jak dawniej

Kojące zimno ścian

Włóż moje zdjęcie

W ten już zapomniany

Kalendarz

Przeszłość już przeszła

Jest od dziś nieważna

Jutro przyniesie coś nieoczekiwanego

I dopiero jutro

Dowiemy się co to będzie

A teraz jest teraz

Przytulam twarz do zimnej ściany

I wiem, ze za nią nic nie ma

Powietrze

Jeszcze zimniejsze

Nasiąknięte padającym deszczem

Ale nie zniknie, jak sen

Złota gorączka

Kiedy nie było ludzi

Przyroda sama decydowała

Kto ma żyć, a kto umrzeć

Dopiero odkrycie złota

Przekazało to prawo człowiekowi

Świat bez wad

Świat bez wad

W innym wymiarze

I chyba bez ludzi

Bo to zawistne stworzenia

Jak można istnieć

Ciągle wyszukując przeszkody

Określając granice

Swojego istnienia

Istnienie człowieka

Jest zaprzeczeniem istoty istnienia

A życie polega na zabijaniu

Powolnym, dzień za dniem

Umieraniu

Pyłek na wietrze

Jesteśmy częścią kosmosu

Z jakiegoś punktu widzenia

Jesteśmy drobnym kurzem

Pod paznokciem jakiegoś

Tworu chorej wyobraźni

Teraz jest jutro

A wczoraj będzie przed godzina

Nie tylko odwrócę ten czas

Ale go nazwę inaczej

Niech się nazywa stokrotka

I zamiast liczyć minuty

Niech pachnie

A kiedy zapachnie dla mnie

Zerwę ją i dam tobie w prezencie

Kolorowe motylki z księżyca

A co zrobimy

Jeśli świat się skończy

Szybciej niż ustaliliśmy?

Wybudujemy szybko arkę przymierza?

Czy zginiemy wśród miliardów

Takich samych istnień

Czy zmutujemy się

Jak dinozaury

I pozostaniemy krasnoludkami

Czekającymi u progu swoich domków

Na kolorowe motylki

Sfruwające czasami z księżyca

Żeby narkotyzować się

Ziemskim powietrzem

Zanieczyszczonym przez brudne fabryki

Produkujące złudzenia

Zamknięta droga

Kurtuazyjnie zamykasz drzwi

Nie mówiąc słowa na pożegnanie

A twoje oczy śmieją się do mnie

Przecząc milczącym ciągle ustom

I kiedy dzwonek u drzwi

Znów przeraźliwie zawyje

Będę czekał jak zawsze

Na twój następny zanik rozsądku

Na rozdrożu

Za nami naprawdę nic nie ma

Bo wszystko zniszczone

Od razu

A przed nami dwie drogi

Obojętnie którą z nich wybierzesz

Ja pójdę tą, która zostanie

Te ścieżki są o wiele za ciasne

Żeby iść nimi we dwoje

I rozchodzą się za bardzo

Żebyśmy myśleli o spotkaniu

Po ich drugiej stronie

Przebudzanka

A co zrobimy

Kiedy noc się skończy

I księżyc zblednie

Nad miastem

Obudzimy się znów

Daleko od siebie

I szukać będziemy spotkania

Wróć, słoneczko

Bo tak daleko

Moje myśli nie potrafią

Uciekać od rzeczywistości

Rudowłosy kot

Przymykam oczy

Kiedy dłonią sprawdzasz

Ile włosów jeszcze się trzyma

A ile wypadło od wczoraj

I czuję się wtedy

Jak mój chodzący swoimi ścieżkami

Rudowłosy kot

I mam ochotę zamruczeć

Żeby pokazać Ci

Jak wiele przyjemności

Może dawać Twoja dłoń

Niedokończony kalendarz

Jak z kalendarza

Wyciąć kilka godzin życia

Dokleić w sam środek

Jakiś kwadrans, godzinę

Gdzieś pośród sekund

Uciekającego czasu

Jest te kilka chwil dla mnie

Wplecione w codzienność

Niedokończone wersety

Bo o czasie napisałem tak dużo

Że w końcu zabraknie go

Na inne przyjemności

Dekady

Wczoraj było inaczej

Jakoś tak mniej świątecznie

I twój szkolny fartuszek

Zapięty nierówno

I kokardy na warkoczach

Zawiązane w nieładzie

I ten kosmyk włosów

Osuwający się znienacka

Na czoło

To wczoraj pamiętam

Tyle lat już minęło

A nie umie się otworzyć

Nowy dzień

Słońce usnęło w Australii

I noc nie minie

Dopóki nie wrócisz

Baczność! Milczeć!

To nie było najszczęśliwsze

Ale na pewno przemyślane

I zaplanowane

W najdrobniejszym szczególe

Rozkaz wydany samemu sobie

Baczność, Milczeć

I bez odwołania

Brak wyższej instancji

Nagle świt poraził mi oczy

Ślepnę bardziej co minutę

Konam w niewidocznym świecie

Do jutra ze slońcem

Chciałbym dziś stracić siłę

Do panowania nad emocjami

Ale ciężko mi będzie

Wmówić sobie

Że na to czekasz

Później dowiem się

Że jestem zbyt słaby

Aby pokonać siłę swoich postanowień

I silna zostanie tęsknota

Takie uczucie nostalgii

Do jutra ze słońcem

Do rana bez smutku

I do tych dwóch istnień

Istniejących gdzieś poza mną

I o mnie zapominających

Coraz więcej z kazdą sekundą

Nie przerwę milczenia

Będę je zamieniał w złoto

Lody czekoladowe wieczorem

A czemu mam sobie żałować

Lodów czekoladowych wieczorem

Dlaczego odmawiać radości

Czemu nie kochać

Póki jeszcze mogę

Po co pościć na siłę

Będziemy w końcu przemierzać przestworza

Jak ptaki, kiedy unosimy głowy

Uniesie nas ciepłe powietrze