Nie mam co robić

Nie mam co robić

To może napiszę Ci

Jak bardzo tęsknię

A może nie pisać

Bo ta druga moja

Połowa

Coraz silniej

Próbuje zabić tęsknotę

Zabić smutek

I opowiada mi głupie

Dowcipy

Wciskając na usta

Tej pierwszej połowy

Którą zdecydowanie bardziej lubię

Sztuczny, śmieszny uśmiech

Ale nie ten przyklejany.

Dopiero popopojutrze

Do jutra jakoś wytrzymam

Ale wizja dwóch dni

Mnie przeraża

Nawet nie będę mógł

Znaleźć Cię na odległość

Tak jakoś jest mi smutno

Że po jutrze jest pojutrze

I popojutrze

A dopiero popopojutrze

Odnajdę Cię na nowo

Znienacka

Przecież nie mogę

Pozbawić Cię

Choćby mojego głosu

Znienacka

Choć dziś walczyłem

Z tą drugą moją stroną

I znów próbowała mnie

Przez pół godziny

Odwieść od szalonego

Pomysłu

Aby usłyszeć Cię

Chociaż przez chwilę

Kiedy kocham

Kiedy pragnę

Pragnę całym sobą

Kiedy kocham

To całym sercem

Kiedy mówię, że nie

To przymknij, proszę

Na to oczy

Bo tak naprawdę

Myślę pewnie zupełnie inaczej

Ciemna strona

Jeśli zechcesz

Zdradzę Ci moje

Największe tajemnice

Te z mojej ciemnej strony

Ale musiałabyś uzbroić się

W wyrozumiałość

Żeby moja szczerość

Nie odebrała mi Ciebie

Do końca

Słodka

Kiedy odeszłaś

Ze Słodką w ręku

Czekałem jeszcze chwilę

Na zanik twojego rozsądku

Ale było za zimno

Żebyś raz jeszcze mogła

Przebić się przez mróz

I się ogrzać przy mnie

I nawet nie zdążyłem

Potargać Ci włosów

Żebyś mogła o tym myśleć

Do rana

Zapomnienie

I widzisz jak szybko

Ludzie zapominają

O istnieniach

Jak mało mówią

Nadęte usta milczenia

Skąd bierzesz siłę

Na zapomnienie

Jak udało ci się pomijać

Moje imię w kalendarzu

Czy przypadkiem

Wyrwałaś tą kartkę?

Kwiaty spod śniegu

Jesień już dawno opadła

Liście budzą się na nowo

Kwiaty spod śniegu

Przypominają o swoim istnieniu

Tylko my do bólu uczciwi

Nie rozbłyśniemy nigdy

Bo sponiewiera nas

Czerwony facet w czarnej sukience

Szept

Tak maleńki

To ja nie jestem

Żeby zginąć

Gdy zabraknie

Twojego szeptu

Prosto w moje uszy

Potrafię przecież

To co mówisz

Sobie zapamiętać

I ten szept wyobrazić

Szept jest łatwiej

Sobie zrekonstruować

Niż wrzaski wrzeszczane dla wrzasku

A szept dla szeptu nie jest szeptany

Szept, zniewalający zawsze

Jest szeptany tak bezgłośnie

Że go słychać najwyraźniej

Wśród ryku samochodów

I przeskakujących impulsów

Na zużytej linii telefonicznej