1.

Umarł książę ciemności

I nikt nie poszedł na pogrzeb

I nikt nie wie

Gdzie książę

Złożył swe ponure zwłoki

Przed domem prezydenta

Spotkajmy się na drodze mlecznej

Tam w przydrożnej knajpie

Wypijemy toast jogurtowy

Zagryziemy gwiezdnymi ciasteczkami

A na deser

Obsypiemy się kosmicznym pyłem

Skacząc z planety na planetę

Jak bawiące się w berka dzieci

A później policzymy gwiazdy

Leżąc na wznak na trawniku

Przed domem prezydenta

Przebudzenie

Życie jest pieprznięte

Dopada nas ta świadomość

Zupełnie znienacka

Nad ranem

Kiedy budząc się

Widzimy obok całkiem obcą twarz

Gdzie jest słonko, kiedy śpi

Czy wilk zawsze bywa zły

Dokąd tupta nocą jeż

Możesz wiedzieć jeśli chcesz

Wystarczy pokochać kogoś

Wystarczy powiedzieć "chcę"

Wystarczy wieczorem

Przymknąć oczy             i już

Jeszcze księżyc

Jeszcze księżyc świeci

Gwiazdy bledną

Te dwie o których wiesz

Nagle zaczęły

zbliżać się znów do siebie

Krążą po nieokreślonych orbitach

Czasem musną jedna drugą

A czasem druga pierwszą

Ale boom'u nie wróżą

Żadne wróżki na świecie

Ani tym swiecie

Ani na tym równoległym

Do którego czasem zaglądam

Książę na parapecie

Pada deszcz na okno

Gołąb przysiadł na parapecie

Przygruchał sobie odbicie w szybie

I zamienił się w księcia

Gdyby zamienił się w Ciebie

Otworzyłbym okno

Mimo, że pada

Ale w tej sytuacji

Wolę do Ciebie zadzwonić

Warto żyć

Dodajesz mi wiary

Choć tak daleko jest twój dom

Dajesz mi pewność

Że jednak warto jeszcze pożyć

I możesz mnie nawet nie kochać

Po cóż na siłę rozpalać uczucia

I tak świat wiruje tylko dookoła nas

Minuta do kraksy

Powitaj mnie pierwsza

Trochę na to zasługuję

Spotkajmy sie na ulicy

Gdzie samochody mkną

Rozbijając na tęczę

Czerwień znaku przed przejściem

I nikt - nawet zima

Nie zdoła osłabić ciepła

Które rozpali nas

Przy powitalnym pocałunku

STOP

Przejście dla pieszych

W wielkim mieście

Nie widać końca purpury

Która mnie tu zatrzymała

A taki sam znak

Ustawiłaś przed sobą, Marianno

Abym nie mógł tknąć twych ust

Też czerwonych

Trzecia modlitwa do Marianny

Marianno zostań

Nie odchodź dziś wieczorem

Potrzebuję twych ramion

I twych silnych ust

Muszę się w nie wtulić

Aby łzy nie zmoczyły ziemi

Na której niechcący stanąłem

Marianno, zaśnij dzisiaj

Po mojej stronie granicy

Na trawie w przygranicznej strefie

I niech nikt z tamtej strony

Nie żąda przez noc ekstradycji

Proszę, Marianno, znów mnie pocałuj

Jakkolwiek byśmy to nazywali...

Dwa światy 2

Nawet nie wiesz

Że moja Australia

I Twoja Irlandia

Tak naprawdę

Są w tym samym miejscu

W tym samym punkcie

Życia, które nas otacza

Gdy każde z nas

Do tego idealnego kraju

Dąży własnymi ścieżkami

Być może kiedy się spotkamy

Ja będę w Australii

Ty w Irlandii

A z punktu widzenia

Naszego zewnętrza

To będzie coś zupełnie

Neutralnego

Być może nawet

Po drugiej stronie ulicy

Boje się tylko tego

Czy jeszcze wtedy

Będziemy potrafili

Wykrzesać z siebie

Trochę młodzieńczej fantazji

Kiedy zdecydujemy

Pozbyć się wszelkich

Moralistycznych zachowań

I zatopimy się w sobie

Na tyle blisko

Aby nie przemieszały

Się nasze akcenty

Dwa światy

Cierpię na syndrom

Dwóch równoległych światów

Jeden w marzeniach

Drugi na jawie

I ja jako łącznik

Który sprawia

Że obydwa

Istnieją naprawdę

Świat idealny

Wtrąca codziennie

Swoje trzy grosze

Do tego, w którym żyję naprawdę

Choć nierealny

Próbuje wywierać na mnie

Skomplikowane decyzje

Nieprzemyślane ruchy

Które w świecie realnym

Prowadzą do katastrofy

Gdy w tym drugim

Stanowią drogę

Do utopijnej idylli