Jak szwajcarski

Zapomniany przez wszystkich

W rogu pokoju

Między ścianą a kanapą

Zzieleniałeś ze smutku

Złościć się nie ma na kogo

Nikt się nie przyzna

Nikt nie przypomni

Kiedy odlepiłeś się

od kanapki

i przytuliłeś do ciepłego kącika

na chwilę

I nie pochłonęły cię

zachłanne, zmysłowe usta

Nie pogryzły śnieżnobiałe zęby

Nie popieściło cię

podniebienie

Dzień sądu nadejdzie

Wielkie sprzątanie

I wstąpisz na swoje niebiosa

Długą drogą

od zmiotki

do hałdy na wysypisku

I w końcu

“... rozdziobią cię Kruki i Wrony…”

Spleśniały ser….

Prawie szwajcarski...