Smutek

Smutek

Zostawiam dla smutnych chwil

Zasnutych chmurami dni

Zamglonych nocy

A teraz przecież ktoś czeka

Na moje słowa

I nie chce smutnych

Ociekających łzami

Założę sztuczny uśmiech

Na starczą twarz

Wypoleruję błyszczące miejsca na głowie

Niech myśli, że tutaj

Z drugiej strony księżyca

Zawsze świeci najjaśniejsza gwiazda

I zapalę wszystkie latarnie

Na mlecznych i kakaowych drogach

Może tak milej

będzie wędrować

Szkarłatnoświetlista zjawa

Nie tak miało być

Marianno           

Nie teraz miałaś przyjść

Wiesz dobrze bo czujesz

Kiedy najbardziej jesteś potrzebna

Nie było cię całymi nocami

Kiedy stałem w oknie

I przez gwiazdy

Chciałem przywołać promyczek

Nie było cię rankami

Kiedy budziłem się zmarznięty

Szukając swojej przytulanki

Nie przyszłaś ani razu

O magicznej czwartej rano

Kiedy wyciągałem dłonie

Na poduszkę obok

Szukając śladów białych włosów

Zawiodłaś

Nie chcę Cię teraz

Szkarłatnoświetlista zjawo

Zamknę oczy

A pod powiekami

                     Ciebie nie ma