Nothing

Nothing to do

Nothing to love

Nothing to shy

Nothing to live

Jutrzenki

Poranki są beznadziejne

Takie smutne

Gdy jednak obok

Zamiast Ciebie

Jest cień zimnego miejsca

Kiedy nie mam gdzie

przytulić marznącego po nocy

każdego miejsca

mojego ciała

Mam dość

Mam dość!

Tylko dwa słowa

Dosyć mam kłamstwa

Dosyć mam zapłakanych oczu

Dosyć wizji Ciebie

Dosyć bólu

Dość oszukiwania

Dość płaczu

Nie chcę!

Nie chcę!

Australia jest coraz bliżej

Czekam na

Czekam

Na sen

Ten niespełniony

Z sierpnia

Czekam

na cud

który nie istnieje

Czekam

powoli wypalam się

Od środka

Od wewnątrz

od rytmicznego bicia serca

Prima Aprilis

To krzywe zwierciadło

Nic innego

Moja dusza wygląda

inaczej

Moje niefotogeniczne ciało

Jest pomyłką, żartem

Danym mi przez siły

nadprzyrodzone

Na Prima Aprilis

Nuda

Nuda wisi nad światem

Tyle, że tym razem

Nie będziemy mieli

Powodów do rozłąki

Nie powiemy sobie

Kolejny raz

Żegnaj, do zobaczenia

Nie odprowadzimy wzrokiem

W mgle naszych postaci

Nie uściśniemy dłoni

Nie uśmiechniemy się

do siebie - jak zwykle

Zmuszając do kłamstw

Bo tym razem

Nie spotkamy sie w ogóle

... Malutka ...

mogliśmy konie kraść

Czwarta nad ranem

Może sen przyjdzie

A mogliśmy, Mała

razem konie kraść

Tego ostatniego

Na kasecie

Nie było

... a szkoda ...

Lecz nigdzie nie ma

Twoich włosów...

Rozłam

Moje myśli są coraz trudniejsze

Do wychwycenia

i zapisania

Nastąpił we mnie rozłam

Tak modne dziś rozbicie

na połowę

Jedna połowa - konserwatywna

Druga - ma futurystyczne

spojrzenie na życie

Nie liczę tych ułamków

Świadomości

które wstrzymały się

od zajęcia stanowiska...

Rozbity mur

A kiedy znów będzie wiosna

I kiedy znów Maj zaświeci

Księżycem, jak rok temu

Będziemy już zupełnie inni

Bardziej oddaleni

Czy pozwolisz mi wtedy

Nadal łapać ukradkiem

Twoje spojrzenia

Czy pozwolisz mi

Śnic o rozbitym murze?

Czy może mnie pokochasz?

Znów Bulwar

Byłem na bulwarze

Jesień go zasmuciła

Właściwie byliśmy

Do siebie podobni

Ja też taki pochmurny

Jak dzień

On zapłakany

Jesiennym deszczem

Nie napiszę

Kiedy dopuścisz do siebie myśl

Że na całym świecie

Tylko ja wytrwałem

Ale tego wiersza

W następnym tomiku

Nie znajdziesz

Jest zbyt tendencyjny

I zbyt wprost

Zapomnę

Za chwilę wanna

Zapełni się wrzątkiem

Za moment na chwilę

O Tobie zapomnę

Uważając całym sobą

Aby się nie poparzyć

Wiara jest jak dupa

Wiara jest jak dupa

Trzeba ja mieć...

Ich habe vergessen

Napisałem dziś sobie

... na kartce

Że Cię nie kocham,

że Ciebie nie było

Że zupełnie już zapomniałem

Ich habe vergessen

Czy jak to tam będzie

... po flamandzku

Bujda, wiesz...

Że - kiedy sobie się coś

napisze

I przeczyta setki razy

To się samemu w to uwierzy.

Cienie

Jeden, drugi, trzeci

Licząc cienie

szybciej się zasypia

Można też liczyć

... plamy na ścianach

albo wyimaginowane włosy

o czwartej nad ranem

Albo nutki z tej imprezy

za ścianą

Albo dni

Które mi zostały do przeżycia

Symbole wolności

W kraju

Z tak mocno zniewoloną

Przeszłością

Sama wolność

Jest tylko symbolem

Nie, nie

Nie, nie, nie chciałbym

Już być samotny

A jednak

Świat nic innego

Mi nie proponuje

Mi Ciebie

Jak bardzo nic

Nie masz mi

Do powiedzenia

Codziennie

I codziennie mniej

Mi Ciebie pozostaje

Między nami

Już nic nie mów

Malutka

Bo jeśli nie możemy

Nadrobić straconych dni

Słowa są za drogie

Żeby zasypywać nimi

Tę wielką przepaść

Miedzy nami.

Sok ze mnie

Przecież już Ci to powiedziałem

Już wycisnęłaś ze mnie

Te dwa proste słowa

Jak sok

Zamknęłaś swe dłonie

I wysączyły się między nimi

Jak sok z brzoskwini

Jak z pomarańczy

Wycisnęłaś ze mnie prawdę

Irlandia

Dookoła noc, księżyc już świeci

Ty śpisz gdzieś daleko

I tylko słyszę Twój oddech

Tak bardzo go słyszę

Słyszę Twoje sny śniące o niczym

Tak bardzo je słyszę

Za chwilę północ zamknie dobę

Już coraz bliżej do Ciebie

Czy to dla Ciebie coś znaczy

Ze kocham Cie jak Irlandię?

Choroba popromienna

To co we mnie wybuchło

pozostawiło trwały ślad

Taka choroba popromienna

I to właśnie widać w moich oczach

Nostalgia

Jeśli piszę wiersz

Bądź coś co inni

nazwą kiedyś wierszem

Robię to dla siebie

Nigdy jeszcze nie pisałem

Myśląc, że ktoś to przeczyta

Nie muszę pokazywać

Moich przemyśleń dookoła

Choć nigdy jeszcze

Swoich myśli nie ukrywałem

Zróbmy to !

Zróbmy to

Rozwalmy w kawałki

Moralność

Zaskarżmy do NSA

Nasze życie

Biorąc pod uwagę to

Że taka sprawa byłaby

precedensem

Mamy wygraną w kieszeni

Wiesz?

Wiesz?

Wiesz... doskonale wiesz

I jeśli tylko spróbujesz

nie myśleć

będziemy mogli

być razem

Zapomnieć?

Zapomnieć...?

Chyba żartujesz...

To znów przeczytałem

Tę różową kartkę od Ciebie

Zacznij w końcu wierzyć

Moim oczom

Usta milczą

One są zamknięte

obietnicami...

Ale z oczu możesz czytać

do woli

Ich wyrazu nie uda mi się

oszukać

zakończenie

W scenariuszu mojego życia

Zdecydowanie zmieniłbym

zakończenie...

Fatum, Mojra i inne duperele

Przyszłość jest już gdzieś określona

Powiedz, czy znasz przyszłość?

Czy możesz już dziś powiedzieć,

Co stanie się jutro?

Czy możesz określić swoje

i moje miejsce w przyszłości?

A może napisz o tym wiersz.

Chciałbym

Chciałbym uciec

Naprawdę chciałbym uciec

Sprawić sobie taką niespodziankę

Taki mały prezent

Znaleźć się w obcym kraju

Z daleka od dylematów

Z daleka od wspomnień

Od beznadziejnych pytań

Na cud!

Myślę, że wszystko o mnie wiesz

I grasz specjalnie

Abym czuł się coraz gorzej

Coraz niepewniej

Już nie walczę

Przecież już nie walczę

Przecież już tylko czekam

Na cud.